मुखवटे!

आज पूर्ण तीन आठवड्या नंतर लोकसत्ता चाळायला मिळाला, e-editionच पण असो. महत्वाच्या बातम्या कळत होत्या पण पेपर हाताळायचे सुख नव्हते.

खरे तर ग्रीस सफर बद्दल हि लिहायचे आहे पण आत्ताच नको. तर, पेपरातले  आवडलेले पहिले वाक्य “स्पष्ट बोलण्याने नाराजीचा टॅक्स भरावा लागतो.”

शंभर टक्के खरे आहे. बऱ्याच वेळा तुम्हाला कोणी प्रश्न विचारतो/ते. उत्तर आपेक्षित असलेले दिले कि स्वारी खूष. नाही तर थोडी अस्वस्थता जाणवते. पण मग लोक प्रश्न कां विचारतात. तो ही एक प्रश्नच आहे.

नेहमी उत्तरे देणे टाळता येत नाही. आणि म्हणून “तो टॅक्स वाचवण्यासाठी हा मुद्दा सोडून देऊ.”, पेपरात दिलेले वाक्य आपण अमलात आणू शकत नाही.

या वाक्य प्रेमातून बाहेर पाडायला अग्रलेख जवाबदार ठरले, अर्थातच ते  वाचले म्हणून हे घडले, अग्रलेखातील उतारा देत आहे,

“परवा, कल्याणहून पनवेलकडे जाणाऱ्या एका एसटी बसगाडीच्या वाहक महिलेला एका मुजोर गुंडाने भर रस्त्यात, प्रवाशांच्या देखत अमानुष मारहाण केली. बसमधील सारे प्रवासी मात्र, उघडय़ा डोळ्यांनी थंडपणे हा सारा प्रकार पाहत बसून राहिले. एका असहाय तरुणीवर ओढवलेल्या अशा प्रसंगाच्या वेळी कोणत्या पराभूत मानसिकतेमुळे प्रवाशांचे हात बांधले गेले होते?”… “‘त्या हैवानापेक्षाही, बघ्यांची भीती वाटते’, या त्या असहाय तरुणीच्या उद्विग्न उद्गारांनंतर, आता, प्रत्येकालाच शरमही वाटू लागली असेल.”

येथे कोणी कोणाला प्रश्न विचारला नाही, पण प्रत्येकाने तो स्वतास विचारायला हवा, अश्या वेळी आपण काय करणार.

“मी अण्णा” म्हणून टोप्या घालून फिरणारे खरंच भ्रष्टाचारच्या विरोधात आहे? एखाद्या निर्भयावरील अत्याचारानंतर कॅन्डल मार्च मध्ये भाग घेणारे स्त्री वर वाकडी नजर टाकत नाही? काय खरे आणि काय खोटे…

This entry was posted in वर्तमानपत्रातून, सामाजिक and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s