Nurturing Thursday: A tale of simple life

I am going to share a story, a real one which I heard today.

Yesterday a young boy celebrated his birthday. Everyone was busy during day so the family decided to meet in the evening. Being young and energetic he lives alone in his own house very close to city centre. He has a small garden where he grows potatoes. I have heard this many times, Norwegians are very fond of potatoes but growing potatoes in city centre surprised me. Anyways every year he uses the home grown potatoes for Christmas dinner. I am impressed. Are you not?

During the family gathering on 17th of May,  the Norwegian national day, someone asked about what present he would like for his birthday. He made a joke and said I always wanted to have a steam engine (dampmaskin på norsk) and yes some eye brows were raised.

One family member decided to look for it secretly and he found a fantastic model of a steam engine in a hobby shop.

I used internet to learn more about the reason for this fascination. If you have 4.51 minutes to spare, do watch this.

I must say, I like this promotional short film. Looks like so much fun if one is interested in mechanical work.

Now back to the story, the young boy made Bergen’s famous “hvit dame kake”, it’s a very  traditional kake for any kind of celebration. Hopefully the picture (from internet) gives you some idea. It’s marzipan cake with layers of cream and jam.

hvitdamekake

He also made hot chocolate for everyone, not cocoa but traditional hot chocolate.

Hero of our story was very happy meeting his family and he liked the gifts including “dampmaskin” very much.  What a great way to celebrate one’s 96th birthday. To make cake and hot chocolate for the kids (now in 60’s and 70’s ) and for grand kids in their 40’s.

The boys sat and discussed about various parts of the steam engine, including the motor and the extension where a woodcutter is in action as an application.

I am sure he will have good time with this new activity in coming days.

Hobbies make us happy – so ignore the mockery and enjoy!!!

For Becca’s Nurturing Thursday!

PS. This 96 year old boy keeps a 180 days bus pass as it is much cheaper than buying ticket everyday when he goes to cafe to meet his friends.

गोधडी भाग ६: नवीन शिकण्याचा आनंद (Learning to enjoy)

“Learning never exhausts the mind”. Leonardo da Vinci

हे बरोबर कि चूक? आपल्या प्रत्येकाचा अनुभव वेगळा असणार, तेंव्हा आपले सर्वांचे उत्तर पण वेगळे godhadi6_1असणार. असे लक्षात येते कि जेंव्हा कुठली गोष्ट आपण आपल्या आनंदा साठी म्हणून शिकतो तेंव्हा त्याचे ओझे फार जाणवत नाही पण तेच जर का शिकल्या नंतर त्याचे मोजमाप होणार असेल आणि आपल्याला आपली योग्यता सिद्ध करावी लागणार असेल तर मात्र त्याचे मनावर दडपण येते. आणि शिकण्यातील आनंद काही अंशी कमी होतो.

कालच्या चतुरंग मधील काही ओळी

“प्रत्येक मूल काहीतरी गुण घेऊनच जन्माला येतं यावर पालकांचा विश्वास हवा. तो गुण ओळखणं, फुलण्याला मदत करणं हे पालकांचं काम. मुलांमध्ये अनेक गुण असतात. शाळेत मात्र ठरावीक विषयच असतात त्यामुळे कधी कधी त्या गुणांचा पत्ताच लागत नाही. आणि जेव्हा संधी मिळते तेव्हा तो गुण साकार होतो. मुलांचं व्यक्तिमत्त्व त्याच्याभोवती आकार घेतं. हा गुण शोधण्यासाठी मुलांना अनेक चांगल्या गोष्टी करून, अनुभवून पाहता यायला हव्यात. लहानपणी त्यांना अनेक खेळ खेळू देत, अनेक कला हाताळू देत, गाणी म्हणू देत, वाद्यं वाजवू देत, गोष्टी ऐकू देत, पुस्तकांच्या जगात हरवून जाऊ देत, चित्रं काढू देत, नृत्य,अभिनय करू देत, अनेक चांगल्या माणसांचा सहवास मिळू दे, अनेक चांगली ठिकाणं पाहू देत, समाजासाठी काही करू देत. ही सगळी मुलांचा रिकामा अवकाश भरण्याची चांगली साधनं आहेत. ही मुलांना अनुभवू देत म्हणजे मोठेपणी त्यांची कोठी भरलेली राहील आणि दिखाव्याच्या खिडकीची गरजच भासणार नाही! ” असो.

godhadi6_2जे लहानपणी राहिले ते मोठेपणी करू नये असे कुठे असते, जिथे आणि जेंव्हा जमेल आनंद घेण्याचा प्रयत्न करावा. छंद जोपासला कि दिवसाचा क्षीण कमी होतो असा माझा तरी अनुभव आहे.

सध्या मी फोटोग्राफी शिकण्याचा प्रयत्न करत आहे. हल्लीच मला माझा पहिला DSLR  कॅमेरा मिळाला आहे. तर त्याचे (त्याच्या वर ) प्रयोग चालू आहे. त्यात जमेची बाजू म्हणजे आता येथे हवा सुधारत आहे, वसंत ऋतू डोकावतो आहे, दिवस मोठा होऊ लागला आले. मोबाईल वर काढलेले फोटो आणि हे फोटो यात खूप फरक असतो हे जाणवते.  कॅमेराचे  फोटोंची स्पष्टता मस्तच असते. प्रोसेसिंग शिवाय पण फोटोत जान (जीव) दिसते. तर मी जे काही प्रयोग केले आहेत त्याची एक झलक येथे तुमच्या साठी देत आही. तुम्हा मंडळींना आवडेल अशी आशा वाटते. तुम्हास काही सूचना करावयाशा वाटल्या तर जरूर करा.

David  Frost म्हणतो “Don’t aim for success if you want it; just do what you love and believe in, and it will come naturally”.

Recently I got my first DSLR camera and so am trying my hands on photography. Spring is doing me a favour.

To me, photography is an art of observation. It’s about finding something interesting in an ordinary place… I’ve found it has little to do with the things you see and everything to do with the way you see them.

Elliott Erwitt

 

 

 

गंमत: इकडे तिकडे चोहिकडे – भाग 2

तर या पोस्टचा विषय आहे: फोटोग्राफी

माझ्या सकट या जगात असंख्य ( जगाची लोकसंख्या मोजता आली तरी या छंदा बाबत अचूक  माहिती murphy-baby_7nov14मिळणे अशक्य म्हणून असंख्य ) माणसे असतील ज्यांना फोटोग्राफी आवडते. वेगवेगळ्या लोकांना वेगवेगळ्या विषयातील फोटो काढायला आवडते. माझ्या  सारखे  हौशे नवशे करतात प्रयत्न. पण professional फोटोग्राफर चे फोटो  बघण्याची मजा काही औरच असते.  त्यात ते फोटोशॉपी आणि इतर software चा वापर करत असले तरी काढलेले फोटो काही कमी प्रतीचे नसतात.

मध्यंतरी तान्ह्या बाळांचे फोटो काढण्यासाठी कश्या पद्धती ने आयोजन करावे हे वाचले आणि प्रथम मी उडालेच. असे असते? म्हणतात न हौशे ला मोल नसते. ते खरेच आहे. त्या पोस्ट  सोबत दिलेले फोटो खूप सुंदर होते. professional फोटोग्राफर काय काय क्लुप्त्या करत असतील असे जाणविले. असो . तर ते काही दिवसाचे निष्पाप बाळ  इतके सुंदर दिसत होते कि भीती वाटली, दृष्ट लागायला नको आणि तिथून या पोस्टचे लिखाण सुचले.

nirma-dancing-girl_7nov14दृष्ट लागणे:  कोणे एके काळी घरोघरी मर्फी radio असायचे, त्यावर एका सुंदर गोंडस बाळाचे चित्र होते.  नंतर ऐकले कि ते बाळ गेले म्हणजे वारले. तसेच त्याच काळी कपडे धुण्यासाठी “निरमा” नावाचा साबण चुरा वापरला जायचा. त्यावर एका मुलीचे नाचतानाचे चित्र होते. छान फ्रॉक घातलेली गोड मुलगी. ती सुद्धा अचानक गेली, देवा घरी. या बातम्या खऱ्या कि खोट्या याची माहिती नाही. जे नेहमी कानावर पडत असे ते असे कि, दृष्ट लागली दुसरे काय. तेच कशाला घरी आलेल्या पाहुण्यांनी बाळाचे जरा जास्त कौतुक केले आणि ते पाहुणे घरून बाहेर पडण्याची खोटी आणि जर बाळ  आजारी पडले तरी तेच, दृष्टं लागली. शेवटी काय तर हेच मनावर बिंबत गेले कि जास्त वाहवाह झाली कि दृष्ट लागते. विशेष करून लहान मुलांना. असो.

त्या पोस्ट मध्ये सांगितल्या प्रमाणे, जर का तान्ह्या बाळाचे फोटो काढायचे असतील तर, शक्य तो त्याला/तिला सव्वा ते दीड तास झोपू देवू नये. जिथे फोटो काढायचे आहे, ती जागा/खोली  चांगली उबदार असावी. तुम्हाला घामाच्या धारा लागल्या तरी बेहेत्तर. पण बाळाला आपण उबदार जागेत आहोत याची जाणीव झाली पाहिजे. फोटो काढायच्या आधी खायला/प्यायला मिळाले कि बाळ लगेच झोपणार. मग खुशाल हवे तसे फोटो काढा. घाम पुसत 🙂

दोन्ही फोटो गुगल वरून मिळविलेले आहे. माझे नाही याची नोंद घ्याव.