Random reading and fun!

The likes and dislikes of one are part of their personality and somewhere deep down lies the reasons for such choices either good or bad. The outer appearance of a person might be totally different than the person.

Think about a situation where two neighbours staying together for decades hating each other. If a murder was free who knows they might have tried hard. Their lives flow independent of each other but at a right moment the curves of their lives not only crossed each other but they got tangled.

For a certain reason they stick together and tried to help each other despite their differences but yes at the end they donot become friends. Still life goes on.

A couple of weeks ago I had to pick a book with not much time in hand. I chose a book by Yemande Omotoso, “The woman next door“.  At the end I felt like it was not a bad bet after all.

Then soon after it, I started with Roberta Gately’s “Lipstick in Afganistan“. Roberta has served as a nurse and humanitarian aid worker in the third world war zones including Afganistan. We donot see the real suffering of the people but still was a good read.  A new angle.


In the mean time Brenda of  “a mediative journey”, in her post “a fatherless child” introduced me to Frances Hodgson Burnett and her book, “A little princess” . Though it is a children book,  I enjoyed it thinking if only all the stories have happy endings the millions of children suffering around the world would have had some hope. A hope for better tomorrow.

Do not read, as children do, to amuse yourself, or like the ambitious, for the purpose of instruction. No, read in order to live ~ Gustave Flaubert



Monday walk to “the Norwegian book town”

For Jo’s  Monday walk this week let us have a short walk to the Norwegian book town (den norske bokbyen) which is situated in Mundal, the centre of Fjærland.



The Norwegian Book Town is an experience out of the ordinary, situated in a bewitchingly beautiful spot between fjord and glacier in Western Norway. Between May and September, various bookshops are open every day 10am-6pm, some of them are combined with a café, art gallery and souvenir shop and even hotel. Numerous events are arranged all season.


How is it possible having thousands of second-hand books in a small 280-inhabitant rural town?

The Norwegian Book Town in Fjærland started out very modestly in 1995, and now stocks about 2.5 miles of shelving, filled with books, in a variety of abandoned buildings – from ferry waiting rooms, stables and local banks to post office and grocery shop. Besides taking care of books, the idea here was also to preserve the old buildings, this makes some of the shops rather exceptional and characteristic.



Three large shops are selling only second-hand books: Straumsvågs Antikvariat and Den norske bokbyen A/S. Solstice bookfairs are arranged every year in May/ June.

Requests by e-mail, post, fax or telephone are served all through the year, and the book town enjoys a lively postal order business. During winter, the office hours are 9am-2pm every weekday.

During my short visit on weekend I was able to get two books by Ernest Hemmingway but of course I shall visit this place again.

Resource: https://bokbyen.no/en/


Relieved for now!

I would like to contribute to Becca’s Nurturing Thursday theme (on Monday due to valid reason) with one of my favourite quotes:

Wherever you go, go with all your heart ~ Confucius

With all busyness during my vacation in Decembe I managed to buy a few books. One of them was “Parv” (Epoch/age) written by Dr. S.L.Bhyrappa based on epic “Mahabharat”. It was originally written in Kannada. I got it’s marathi translation by Uma Kulkarni.

For last two weeks apart from doing obligatory chores at home and at office, I spent my time in reading this 700+ pages novel.

Right from my chidlhood days I had read/heard stories related to Mahabharat. Almost 2 decades ago after reading/spending time on “Yugant” by Dr. Iravati Karve and “Vyasparv” by Durgabai Deshmukh I got real interest in various characters of the great epic.

After hearing about “Parv” by Bhyrappa I had but one aim to get it and to read it. Parva is unique in terms of the complete absence of any episode that has the element of divine intervention found in the original. This is what I like most. It seems more real than the version I had read/heard before.

The book has been translated in many languages including in English  with title “Parva: A tale of War, Peace, Death, Love, God and Man ” by Tr. K. Raghavendra Rao.

I would love to hear about your experience with this book or in general on Mahabharat!

Happy reading!

Library/ ग्रंथालय/ वाचनालय!

येथे आल्यापासून आणि वेगवेगळ्या गावांतील public library बघून बरेच दिवस यावर काही लिहावे असे मनात होते पण जमत नव्हते.   २३ डिसेंबर २०१३ ला  ”सकाळ ” मध्ये “झोपडपट्टीतील मुलांसाठी फिरते ग्रंथालय” हा लेख वाचला आणि मग सगळे सुचत गेले. वाचनाचा छंद असलेल्या गरीब मुलांना तो जोपासता यावा म्हणून एका महाविद्यालयातील मुले हा अभिनव उपक्रम येत्या वर्षा पासून सुरु करीत आहेत. उत्तम कल्पना आहे. मुलांना मिळणारा आनंद आणि त्याचे फायदे मोजण्या पलीकडील आहेत.  हा उपक्रम एका विशिष्ट वर्गातील मुलांसाठी आहे. ठीक. आता मुद्दा आहे इतर वर्गातील मुलांचा.

पूर्वी उन्हाळी सुट्टीत, दोन महिने मुलांना मस्त वेळ असायचा. फार तर आजोळी जाणे  पण कुठे ही असले तरी, वाचनालयाचे सभासद होणे आणि मन मुराद गोष्टीची पुस्तके वाचणे असे प्रघात असायचे. मग या पुस्तकांची अदलाबदल होणे हे ओघाने आलेच. पुस्तके विकत घेणे किंवा भेट मिळणे याला एक मर्यादा होती. आणि हो एकत्र कुटुंब पद्धती मध्ये कुठल्या तरी मोठ्याला वाचनाची आवड असायची आणि मग बच्चे कंपनी खूष. परत हि मोठी व्यक्ती घरात नाही तर शेजारी-पाजारी असायची. थोडक्यात जवळपासच्या सर्व मुलांचे कल्याण.

आता चित्र खूप वेगळे आहे, उन्हाळी सुट्टी म्हणजे सहली आणि त्याहून वेळ मिळाला तर शिबिरे किंवा छंद वर्ग. पुस्तके विकत घेणाऱ्यांची संख्या आता वाढली आहे. मुद्दा असा कि आपण किती ही पुस्तके विकत घेतली तरी घरीच वाचनालय होवू शकते का? दुसरे आता बऱ्याच ठिकाणी विभक्त कुटुंब पद्धत, मुलांना वेळ कोण देणार आणि वाचनाचे संस्कार कोण करणार. ढिगाने पुस्तके आणून दिली तरी ती वाचली जाणार याची खात्री काय? ती नुस्तीच शोभेसाठी किंवा status symbol साठी नाही हे कसे समजणार?

दोन उदाहरणे,

शाळेत कोणा एका इयत्तेत  असताना वर्ग शिक्षिका असणाऱ्या बाईंनी सांगितले  की डायरी म्हणजेच रोजनिशी लिहा. खूप फायदे ही सांगितले मग काय जो तो डायरी लिहू लागला.  बरे आठवड्या नंतर त्याच बाईंनी सर्वांना आपली रोजनिशी आणावयास सांगितली. झाले मग काय, ज्यांनी लिहिली नव्हती त्यांनी एका दिवसांत ती पूर्ण केली. मागे कोण राहणार.  गंमत म्हणजे सर्वांची रोजनिशी तशी सारखीच होती, साचेबद्ध (routine) आयुष्य असल्या मुळे त्यात नवीन असणार तरी काय होते. त्यात काही प्रमाणात वाक्ये ही सारखीच होती.

तशीच दुसरी एक आठवण शाळेत शिक्षिका असलेल्या मैत्रिणीने सांगितलेली. शाळेतील मुलांचे निबंध साधारण पण  सारखेच असतात. असे कसे? उत्तर सोपे आहे,  शाळा एकच आणि शाळे नंतर क्लास पण सारखेच.  बरे क्लास सारखे नसले तरी शिक्षक वापरणार ती पुस्तके सारखीच. अगदी निबंधाचे पुस्तक पण. परीक्षेची तयारी म्हणजे निबंध पाठ करणे, ते ही म्हणी सकट. मग तर झाले.

आपण स्वतःला एक प्रश्न विचारू,  आपण शेवटचे ग्रंथालयात कधी गेलो होतो? आपल्याकडे आई – वडील  मुलां सोबत लायब्ररीत जातात का? आई – वडील मुलांसाठी bedtime stories वाचतात का किंवा इतर वेळेस तरी ते एकत्र पुस्तके वाचतात का? मुलांवर अश्या प्रकारे संस्कार होतात का? वाचनामुळे मुलांची कल्पनाशक्ती प्रगल्भ होते,  याची पालकांना जाणीव असते का?  एका प्रसंगाला पुस्तक भेट दिले की झाले, एवढ्यावर थांबणे बरोबर आहे का?

Albert Einstein चे एक छान वाक्य आहे,

Imagination is more important than knowledge.

मुले जेंव्हा टिव्ही किंवा सिनेमा बघतात तेंव्हा सर्व काही घडत असते. त्याच्या उलट पुस्तक वाचताना मुले शब्द – वाक्य वाचून कथेचे विश्व रंगवतात. ते कथानकात गुंततात, त्यातील भाग होतात. टिव्ही – सिनेमातील नाटकीपण तेथे नसते. उलट त्यांची भाषा आणि विचारशक्ती समृद्ध होते. मुले बुद्धिमान होण्यासाठी सर्वात सोपी पद्धत म्हणजे त्यांना वेगवेगळ्या विषयांची पुस्तके वाचायची गोडी लावणे आणि ती आवड जोपासण्यास मदत करणे.